En wat ben ik toch een slechte blogger. Ik zie dat het alweer bijna 3 weken geleden is dat ik nog eens iets gepost heb. Terwijl ik er alweer heel wat topdagen heb opzitten!!!!! Het is zelfs zoveel en zo zalig, dat ik dit nooit allemaal ga neergeschreven krijgen. Maar nog 18 dagen en dan kan ik het jullie in hoogsteigen persoon vertellen :-D.

Sta me toch toe dat ik even schets wat ik de afgelopen weken heb uitgestoken.

- Rafting in de buurt van Cusco met de ganse vrijwilligerscrew

- La Paz (Bolivia), met onder andere de ‘Deathroad’, dit is:

“Door het gevaar van de weg is het een toeristische trekpleister die sinds 1990 ongeveer 25000 'thrillseekers' per jaar trekt. Voor mountainbikeliefhebbers in het bijzonder is het een favoriete bestemming voor afdalingen omdat de weg ongeveer 64 km bergafwaarts gaat. Er zijn verschillende touroperators die reizen organiseren naar deze weg.

Desalniettemin blijft de Yungasweg ook voor mountainbikers extreem gevaarlijk. Ten minste dertien van hen zijn sinds 1998 om het leven gekomen.”

- Zalige dagen in het tropisch regenwoud in Tambopata, in een Eco-lodge waar de apen letterlijk naast je deur sliepen.

- En zelfs een dagje met de motor rijden in de heilige vallei…Een droom voor elke liefhebber van motors zou ik denken. Lichtjes onverantwoord was het wel, maar we zullen het nooit meer doen :-D!! Achja, in Peru kan zowat alles. Zelfs een motor huren zonder te weten waar de gas nu juist zit. Een rijbewijs? Niet nodig! We hebben het overleefd en het was een schitterende ervaring!

Uiteraard zijn we ook in ons schooltje nog steeds hard aan het werk. De kinderen komen met de dag liever en de vrijwilligers krijgen het steeds moeilijker en moeilijker om afscheid te nemen. Deze vrijdag hebben we een moederdag gehouden. Alle ouders werden uitgenodigd om eens een kijkje te komen nemen in ons schooltje. Om hen te tonen wat we nu juist allemaal doen met hun kinderen. De opkomst was zeer groot, misschien zat de gratis maaltijd daar voor iets tussen. Op deze manier willen we het vertrouwen van de ouders winnen maar ook de ouders wijzen op hun verantwoordelijkheden als moeder of vader. En het was een groot succes, dat was zeker!!

--> Ook de vrijwilligers zijn die dag in de bloemetjes gezet…ik denk dat dit de eerste keer was dat ik bloemen kreeg op moederdag!

Het loopt zelfs zo goed dat John, de grote baas van het project, heeft aangekondigd zo snel mogelijk te zullen verhuizen naar een andere locatie. Om zo de capaciteit van onze na-schoolse opvang maar liefst te verdrievoudigen! Dit omdat 1: de vraag zo gigantisch groot is en 2: omdat wij op zo een korte tijd zo een stevig project hebben opgezet dat het mogelijk is om nu al uit te breiden.

En wij, de vrijwilligers, krijgen enorm veel lof. Het werkt gewoon, ons schooltje, alles loopt en iedereen is tevreden. De kinderen leren, wij leren en de ouders leren!!

Momenteel ben ik bezig met het maken van een sportfolder voor de volgende vrijwilligers die geen ervaring hebben als sportleraar, maar toch sport zullen geven. Op deze manier hoop ik het niveau van de sportlessen zo hoog mogelijk te houden, en iets waardevols achter te kunnen laten. Uiteraard past dit ook binnen mijn eindwerk, waar ik ook volop aan bezig ben of toch aan bezig zou moeten zijn. En de schrik zit er goed in, ik heb nog heel wat te doen en ik heb nog maar bitter weinig tijd. Andere activiteiten worden geschrapt, feestje worden tot een minimaal aantal gebracht (dat probeer ik toch ;-)) en ook in het schooltje geef ik nog uitsluitend de sportlessen (geen huiswerkbegeleiding meer en ook geen eten achteraf). Enkel de Salkantay-track staat nog op het programma, dat kan ook niet anders…Ik kan dit land toch niet verlaten zonder naar Machu Picchu gewandeld te hebben. Volgend weekend dus het laatste grote avontuur, 5 dagen en 4 nachten trekken naar MP.

Een groot avontuur om een nog grootser avontuur af te sluiten.

Het zal pijn doen om deze schitterende plaats te verlaten, dat staat vast…

Nos vemos xx

* 2 nieuwe fotoalbums zijn geüpload!